DOKUMENTY „GRUPY KAMPINOS”

Przedstawiamy dokumenty przechowywane w zasobie Archiwum Państwowego m.st. Warszawy (zespół nr 1724),  dotyczące działalności „Grupy Kampinos” Armii Krajowej, biorącej udział w walkach z wojskami niemieckimi latem 1944 r. w okolicach Warszawy oraz wspierającej powstanie warszawskie. Adres strony to: http://warszawa.ap.gov.pl/kampinos.html

Prezentowane materiały (6 jednostek archiwalnych) to głównie rozkazy dowództwa „Grupy Kampinos”, meldunki sytuacyjne oraz pisma kpt. „Szymona” do por. „Doliny” obrazujące wysiłki powstańców i nastroje wśród ludności z okresu od 31 lipca 1944 r. do 2 stycznia 1945 roku.

 „Jak się zdaje, zbliża się okres, w którym będziecie Panowie zmieniać dość często miejsce postoju. W związku z tym konieczne jest, by wszystko co nie jest niezbędne do walki i życia przygotować do zdania. Chodzi mi w tej chwili o różnego rodzaju dokumenty tyczące się przeszłości. Tutaj da to się ukryć, by ci, którzy będą pisać historię mieli źródłowe dane. Proszę więc dać polecenie przejrzenia dokumentów archiwalnych i przesłanie ich tutaj…” – z pisma kpt. „Szymona” do por. „Doliny” z 6 września 1944 r. na temat zabezpieczenia dokumentacji.

O „Grupie Kampinos”

Z ww. jednostek, a także z innych oddziałów utworzono zgrupowanie pod nazwą „Grupa Kampinos”,  którego trzon stanowił pułk „Palmiry-Młociny” (rozkaz o nowej koncentracji z dnia 3-go sierpnia). Dowódcą zgrupowania „Grupa Kampinos” był kpt. „Szymon” Jerzy Krzyczkowski, który po kilku dniach przekazał dowodzenie oddziałami podczas akcji bojowych „Dolinie” Adolfowi Pilchowi. W połowie sierpnia 1944 roku, zgodnie z rozkazem dowódcy grupy „Północ” płk. Walichnowskiego, dowództwo nad oddziałami przebywającymi w Puszczy Kampinoskiej, objął mjr „Okoń” Alfons Kotowski. Zgrupowanie liczyło od 2600 do 3500 żołnierzy.

- niedopuszczenie nieprzyjaciela do Warszawy od strony północnej i kontrolę szosy Modlin-Warszawa, Leszno-Warszawa oraz innych dróg, 

- wiązanie nieprzyjaciela na przedpolu Warszawy, 

- przyjmowanie zrzutów oraz skierowanie uzbrojonych oddziałów do walki na terenie Warszawy. 

Przy dowództwie „Grupy Kampinos” działała radiostacja Komendy Głównej  AK utrzymująca kontakt z Londynem, a poprzez Londyn z Warszawą. Radiostacja odbierała sygnały o zrzutach, które zabezpieczane były przez oddziały „Grupy Kampinos”, a także nadawała meldunki o gotowości bojowej oddziałów. 

W nocy z 15 na 16 sierpnia 1944 r. oddziały „Grupy Kampinos” w sile ok. 700 dobrze uzbrojonych żołnierzy pod dowództwem płk. „Wiktora” Ludwika Wiktora Konarskiego wyruszyły na pomoc walczącej Warszawie. 

Żołnierze przedostali się na Żoliborz i walczyli w okolicach dworca gdańskiego.

Po raz drugi oddziały „Grupy Kampinos” wyruszyły na pomoc Warszawie 19 sierpnia pod dowództwem mjr „Okonia” (ok. 550 żołnierzy). Miały za zadanie wspomóc wysiłki zmierzające do nawiązania kontaktu Żoliborza ze Starym Miastem.

Wobec przeważających sił niemieckich przystąpiono do wycofania się z terenu Puszczy Kampinowskiej. 27 września 1944 r. mjr „Okoń” wydał rozkaz wymarszu w kierunku Gór Świętokrzyskich. 29 września 1944 r. oddziały Grupy Kampinos dotarły do torów kolejowych w okolicy Jaktorowa i tu stoczyły bitwę z wojskami niemieckimi. Wielu żołnierzy poległo, wielu zostało rannych i dostało się do niewoli. Tylko nielicznym udało się przebić z okrążenia i przedostać w Góry Świętokrzyskie.

Bitwa pod Jaktorowem była ostatnią bitwą  zgrupowania „Grupy Kampinos”.